اگر به اندازه کافی در زمینه تجهیزات پزشکی کار کرده اید، می دانید که منگنه های جراحی پزشکی بازی را تغییر می دهند - آنها زمان جراحی را کاهش می دهند، عوارض مربوط به بخیه را کاهش می دهند و به بیماران کمک می کنند تا سریعتر از روش های سنتی با دست دوخته شوند. اما اگر تا به حال سعی کرده باشید که این ابزارها را به بیمارستانی در روستایی کنیا، یک کلینیک در روستاهای هند یا یک مرکز مراقبت های بهداشتی کوچک در گواتمالا ببرید، به سرعت متوجه خواهید شد که آنچه در یک بیمارستان غربی با بودجه خوب کار می کند، همیشه به راحتی در کشورهای در حال توسعه فرود نمی آید. بهعنوان تامینکننده منگنههای جراحی، من سالها را روی زمین برای عبور از این موانع گذراندهام، و این چیزی فراتر از «ارسال کالا به خارج از کشور» است. بیایید چالشهای واقعی را که با آن روبرو هستیم، آنهایی که به بروشورهای پزشکی براق تبدیل نمیشوند، بشکافیم.
اول از همه، مانع هزینه وجود دارد - و من فقط در مورد قیمت برچسب خود منگنه صحبت نمی کنم. بسیاری از مردم فکر میکنند که منگنههای جراحی برای همه گران هستند، اما این نشانهگذاری در کشورهای در حال توسعه به دلیل شکافهای زنجیره تامین، مالیاتهای واردات و کاهش واسطهها دیوانهکننده است. به عنوان مثال، منگنه دایرهای یکبار مصرف ما را برای هموروئید در نظر بگیرید: این یک ابزار ساده و مؤثر برای یک بیماری رایج است که بسیاری از بیماران کمدرآمد با آن دست و پنجه نرم میکنند، اما زمانی که در یک کلینیک در بخشی از نیجریه تنها با تعداد انگشت شماری از جراحان عمومی برخورد میکند، قیمت آن حتی قبل از رسیدن به مطب پزشک میتواند دو برابر یا سه برابر افزایش یابد. اکثر بیماران در آن مناطق توانایی پرداخت آن را ندارند و حتی کلینیک هایی با بودجه اندک مجبورند بین یک استپلر یا خرید آنتی بیوتیک هایی که بیماران را در حال حاضر زنده نگه می دارد یکی را انتخاب کنند. این یک مبادله سخت است که گرفتن منگنه ها در دست افرادی که بیشتر به آنها نیاز دارند را دشوار می کند.
سپس کل به هم ریختگی زیرساخت وجود دارد. کشورهای در حال توسعه مانند بیمارستانهای آمریکا یا اروپا، زنجیره سرد یا سیستمهای ذخیرهسازی استریل را ندارند. منگنه های یکبار مصرف یکبار مصرف هستند، درست است؟ آنها در بسته بندی استریل بسته شده اند که باید تا لحظه استفاده از آنها دست نخورده باقی بماند. اما اگر جعبه ای از منگنه های برش خطی ما را به یک کلینیک راه دور در تانزانیا ارسال کنید که فقط یک یخچال موقت با دماسنج خراب دارد، تا زمانی که جعبه را باز می کنند، نیمی از مهر و موم های استریل منگنه ها به خطر می افتد. و حتی حمل و نقل را شروع نکنیم. بسیاری از مناطق روستایی دارای جاده های خاکی هستند که در فصل بارندگی به گل تبدیل می شوند، بنابراین تحویل برای روزها یا حتی هفته ها گیر می کند. من محموله های منگنه ختنه گاه ما را به دلیل تاخیر در گمرک به مدت 10 روز در یک گذرگاه مرزی قرار داده ام و زمانی که آنها در نهایت به کلینیک رسیدند، بسته بندی آن آسیب دیده بود. این محصول هدر رفته است و کلینیک ها نمی توانند چنین پولی را هدر دهند.
مرحله بعدی آموزش است - این یک موضوع بزرگ است که من تا چند سال پیش نمیدانستم چنین مشکل بزرگی است. جراحان در کشورهای در حال توسعه با استعداد هستند، اما همه این شانس را نداشته اند که در مورد منگنه های جراحی آموزش ببینند. یک جراح عمومی که در یک کلینیک کوچک کار میکند ممکن است در تمام دوران کاری خود فقط از روشهای دوخت دستی استفاده کند، و وقتی کلینیک یک منگنه میگیرد، کسی را ندارد که به آنها نحوه استفاده صحیح از آن را نشان دهد. نتیجه؟ آنها یا اصلاً از آن استفاده نمی کنند یا اشتباه استفاده می کنند که منجر به عوارضی مانند آسیب بافتی یا برش های نشتی می شود. من یک بار از کلینیکی در اوگاندا بازدید کردم که منگنهکننده آندوسکوپی خطی آندوسکوپیک برقی و بارگیری مجدد داشت، اما دکتر آنجا قبلاً از آن استفاده نکرده بود - بنابراین آنها آنقدر عصبی بودند که حتی نمیتوانستند آن را از جعبه خارج کنند. این بسیار هدر است، زیرا آن ابزار میتوانست در جراحی بعدی آنها تفاوت بزرگی ایجاد کند. ما سعی کردهایم دستورالعملهای آموزشی را ارسال کنیم، اما آنها اغلب به زبان انگلیسی هستند، و بسیاری از کارکنان مراقبتهای بهداشتی محلی به زبانهای منطقهای صحبت میکنند، بهعلاوه این دستورالعملها برای افرادی که به این ابزارها عادت ندارند، متراکم هستند و کاربردی نیستند.
عقیم سازی و ضایعات یکی دیگر از هیولاهای دو سر است. صبر کنید، میدانم که منگنههای یکبار مصرف برای یکبار مصرف هستند، اما بسیاری از کشورهای در حال توسعه سیستمهای دفع زبالههای پزشکی مناسبی ندارند. هنگامی که یک کلینیک از منگنه استفاده می کند، باید آن را دور بریزد، اما اگر هیچ زباله سوز یا راه امنی برای خلاص شدن از شر زباله های تیز پزشکی وجود نداشته باشد، منگنه ها به یک خطر ایمنی تبدیل می شوند. آنها در سطل زباله معمولی پرتاب می شوند و بچه ها یا لاشخورها ممکن است بریده شوند و باعث گسترش عفونت شوند. اما نکته اینجاست: منگنه های قابل استفاده مجدد در دراز مدت ارزان تر خواهند بود، درست است؟ اما منگنه های قابل استفاده مجدد نیز باید به درستی استریل شوند. کشورهای در حال توسعه اغلب به اتوکلاوهای فشار بالا که می توانند ابزارهای قابل استفاده مجدد را به طور قابل اعتماد استریل کنند، دسترسی ندارند، بنابراین حتی اگر یک منگنه قابل استفاده مجدد به آنها بدهید، ممکن است نتوانند آن را با خیال راحت تمیز کنند. گاهی اوقات این یک موقعیت بدون برد است.
قابلیت اطمینان زنجیره تامین یکی دیگر از چالش های بزرگ است. در یک بیمارستان با بودجه خوب در آلمان، اگر بارگیری مجدد منگنه تمام شود، با تامین کننده خود تماس می گیرید و ظرف دو روز یک محموله جدید نشان داده می شود. اما در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، زنجیره تامین شکننده است. یک کلینیک ممکن است برای ما یک بار مصرف لیگاتور چند باندی هموروئید پزشکی ما را با آنوسکوپ سفارش دهد، زیرا یک بیمار با هموروئید بد وارد می شود، اما ارسال با تاخیر انجام می شود، بیمار باید 5 ساعت به کلینیک دیگری سفر کند و این یک بار دیگر است. من دیدهام که کلینیکها به دلیل ازدحام بندر، ناآرامیهای مدنی، یا حتی کمبود ساده کانتینرهای حمل و نقل، ماهها بدون بارگیری مجدد منگنهای که نیاز دارند، میگذرانند. این بدان معناست که جراحان باید به روشهای دوخت دستی برگردند، که بیشتر طول میکشد، خطر عفونت را افزایش میدهد و بیماران را درد بیشتری میکشد.


موانع فرهنگی و نظارتی نیز مواردی هستند که به اندازه کافی در مورد آن صحبت نمی کنیم. بسیاری از کشورهای در حال توسعه مقررات سختگیرانه ای برای تجهیزات پزشکی دارند، اما فرآیند تایید یک استپلر ممکن است سال ها طول بکشد. ما منگنه دایره ای خود را برای هموروئید مورد تایید FDA و CE داشتیم، اما دو سال بیشتر طول کشید تا بتوانیم آن را در هند به دلیل کاغذبازی و الزامات مقررات محلی ثبت کنیم. و از جنبه فرهنگی، برخی از کارکنان مراقبتهای بهداشتی یا حتی بیماران نسبت به ابزارهای پزشکی یکبار مصرف شک دارند و فکر میکنند که نسبت به دوخت دستی یا روشهای قدیمیتر قابل اعتماد نیستند. همچنین موضوع فساد زنجیره تامین وجود دارد - گاهی اوقات واسطه ها منگنه ها را احتکار می کنند و آنها را با قیمت های متورم می فروشند، بنابراین کلینیک هرگز قیمت منصفانه ای را که ما بر سر آن توافق کرده ایم، دریافت نمی کند.
صبر کنید، اما همه چیز عذاب و غم نیست. ما شروع به همکاری با سازمانهای غیر دولتی محلی در مکانهایی مانند غنا و پرو کردهایم تا سفارشهای انبوه را با قیمتهای تخفیف دریافت کنیم، و مربیان محلی را فرستادهایم تا به جراحان نحوه استفاده صحیح از ابزارهای ما را آموزش دهند. ما همچنین شروع به توسعه مدلهای مقرونبهصرفهتری کردهایم که برای زیرساختهای کشورهای در حال توسعه طراحی شدهاند - منگنههایی که نیازی به سردخانههای فانتزی ندارند، استفاده از آنها آسان است و با سیستمهای زباله پزشکی محلی کار میکند. اما هنوز راه درازی در پیش داریم.
در پایان، استفاده از منگنه های جراحی پزشکی در کشورهای در حال توسعه فقط به معنای فروش یک محصول نیست. این در مورد درک چالش های منحصر به فرد هر جامعه، انعطاف پذیر بودن، و کار با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی محلی برای یافتن راه حل هایی است که برای آنها مفید است. اگر شما یک مدیر کلینیک، مدیر بیمارستان یا کارمند مراقبت های بهداشتی در یک کشور در حال توسعه هستید که با دسترسی به استپلر جراحی مشکل دارید، مایلم صحبت کنم. بیایید راهی برای به دست آوردن ابزارهایی که برای کمک به بیماران خود نیاز دارید پیدا کنیم.
مراجع:
- سازمان بهداشت جهانی. (2021). دسترسی به تجهیزات پزشکی در کشورهای کم درآمد و متوسط
- شرکت مالی بین المللی (2020). چالش های زنجیره تامین برای مواد مصرفی پزشکی در بازارهای در حال توسعه
- مجله تجهیزات پزشکی. (2019). موانع پذیرش استپلر جراحی در محیطهای مراقبتهای بهداشتی روستایی.
- برنامه توسعه سازمان ملل متحد (2022). شکافهای زیرساخت زنجیره سرد در جنوب صحرای آفریقا.
- شورای جهانی بهداشت (2021). مدیریت پسماندهای پزشکی در کشورهای کم درآمد
